آدم زیاد مذهبی نیستم. مخالف جدی خرافاتم. مسلکی که دارم برای خیلی ها خنده داره. لائیک اما پایبند به همه اصول انسانی... اگر بعضی وقتها نماز هم می خونم تنها برای دل مادرم هست که غصه نخوره...وقتی می گم من حج رفتم همه فکر می کنند دروغ می گم چون انتظار دارند که کلی ریش داشته باشم. انگشتر عقیق دست کنم. پیرهن آستین بلند بپوشم و هیچ کدوم از نمازهایم قضا نشه اما چون معتقدم که انسان بودن به این چیزها نیست هیچ کدومش را انجام نمی دم چون دل خوشی از  خشک مذهب بازی ندارم. ولی نمی دونم چه سریه وقتی که شبای قدر از راه می رسه دوست دارم برم بشینم یک جای خلوت و اندازه یک سال که گذشته با خدا درد دل کنم و اگر هم بتونم چند قطره اشک بریزم. خوشحالم که باز شب قدری از راه رسید تا بتونم چند ساعتی با خدا خلوت کنم. درد دل کنم و پرونده ام رو بزارم روبروش تا همه گناهام رو خط بزنه. شاید که از گذشته زلال تر شوم... توی این شبای قدر من رو هم فراموش نکنید

                  اگر یادتان بود و باران گرفت                                     دعایی به حال بیابان کنید

پی نوشت: عکس جدید وبلاگم فوق العاده است؟ مگه نه؟

مثل اینکه قضایای تغییر مدیرعامل در خبرگزاری پانا همچنان ادامه دارد و قرار نیست این خبرگزاری ضعیف روی آرامش را به خود ببیند.
 احسان مقدم ششمین مدیرعامل خبرگزاری پانا در دولت احمدی نژاد هم از پس از کمتر از 2ماه حضور در این خبرگزاری، اتاق طبقه دوم ساختمان خبرگزاری پانا را رها کرد و به جایی رفت که از آنجا آمده بود...
تمامی احساس من این هست که با سیاسی شدن پانا، این خبرگزاری مانند زنی فاحشه شده که هرچند وقت یکبار کسی با آن همخوابه می شود و پس ارضا از کنار آن بر می خیزد و او می ماند با همه تجاوزاتی که به آن شده است. هیچ وقت دوست نداشتم که آرزو کنم خانه مورد علاقه من برچیده شود اما با این اوضاع گمانم این است که اگر خبرگزاری پانا هرچه زودتر منحل شود، کمتر به نام مقدسش آسیب می رسد و حداقل یادی نیک از آن در ذهن دوست دارنش باقی می ماند. البته اگر هنوز کسی یادش بکند.
دیروز از چند منبع موثق شنیدم که معاون خبر قبلی خبرگزاری ایرنا به نام احمد جعفری چمازکتی که قبلا نیز در دولت خاتمی چند صباحی عهده دار مسئولیت مجموعه بود، به زودی به عنوان مدیرعامل جدید معرفی خواهد شد. تا ببینیم که او چند وقت طاقت همراهی با این مولد مبارک دولت خاتمی را دارد...

این نوشته از دکتر شریعتی خیلی به دلم نشست و مدتها داشتم به این موضوع فکر میکردم...
امیدوارم شما هم تحت تاثیر قرار بگیرید...

کلاس پنجم که بودم پسر درشت هیکلی در ته کلاس ما می نشست که برای من مظهر تمام چیزهای چندش آور بود، آن هم به سه دلیل؛ اول آنکه کچل بود، دوم این که سیگار می کشید و سوم -که از همه تهوع آور بود- این که در آن سن و سال، زن داشت!…
چند سالی گذشت یک روز که با همسرم از خیابان می گذشتیم، آن پسر قوی هیکل ته کلاس را دیدم در حالی که زن داشتم، سیگار می کشیدم و کچل شده بودم و تازه فهمیدم که خیلی اوقات آدم از آن دسته چیزهای بد دیگران ابراز انزجار می کند که در خودش وجود دارد

پی نوشت: چندتا کار جدید شروع کردم. اگر پیشرفتی حاصل شد حتما در وبلاگ می نویسم...

اونقدر تو اين بلاگم از سفرهاي خودم نوشتم كه بعضي موقعها احساس مي‌كنم حال مخاطب از اين نوشته‌ها بهم مي‌خوره، اما چه كنم كه اين مطلب باز هم به سفر مربوط مي‌شه. اگر يك مقدار پائين تر از اين پست را نگاه كنيد،‌گنده نوشتم "آخرين سفر". در اون پست حسابي ناله كردم كه آخرين سفر من هست و بعدش قرار هست يه جايي برم كه به عقل جن هم نمي‌رسه اما مثل اينكه سفر با زندگي من آغشته شده. امروز پيامكي گرفتم كه من را به يكي از نقاط رويايي زندگيم دعوت كرده بود. منم كه اهل سفر عمرا نتونم نه بگم... اما يه مشكلي اين وسط مي‌مونه. حجم كارها در اين روزهاي منتهي به افتتاح برج به شدت بالا رفته و گاهي اوقات وقت خاروندن سر رو هم نداريم. چه برسه مسافرت رفتن اون هم پنج روز مونده به افتتاح پروژه عظيم برج ميلاد...  خدا كنه بتونم اين پروژه ملي را دودر كنم و اين بار جدا به آخرين سفرم برم...   البته نه اینکه با رفتن من همه کارها روی زمین می مونه...

دیوارهای سلول نم کشیده اند... خسته ام از این همه زندانی بودن... به فریادم برسید