یادم باشد میدان هف تیر جای خوبی است

فراموش نکم که ترم اول دانشگاه همیشه سخت است

یادم نرود میدان هفت تیر تا خیابان خردمند، می شود قدم زد

یادم باشد کافه سیاه سفید جای قشنگی است البته کافه شوخی بهتر است

فراموش نکنم موقع صحبت با کسی با انگشترم بازی نکنم تا اعصابش خرد شود

یادم نرود کافه گلاسه خوش مزه است، حتی اگر از دانشگاه آمده باشی و گرسنه ات باشد

یادم باشد 22 دی روز قشنگیست حتی اگر هزار کار بر سرت خراب شده باشد

فراموش نکنم مترو وسیله خوبی است حتی بهتر از تاکسی های زرد رنگ

یادم باشد همیشه خنده رو باشم حتی اگر از حرف کسی خوشم نیامد

یادم نرود که امروز روزی بود از روزهای خدا البته روزی قشنگ

یادم نرود هیچ وقت اشکهای خودم را پنهان نکنم

عطر مریم و باغ نسترن... می رسم به تو؟ می رسی به من؟

یادش بخیر؛ توی غربت، عصر جمعه، وقتی که می خوای زمین را گاز بگیری بلکه این لحظات دیوانه کننده زودتر تموم بشه؛ میان تاریکی اتاق، روی تخت چوبیم که از هر بخشش یک صدا در می اومد دراز می کشیدم، غم عالم روی سرم خراب می شد و به یاد همه داشته ها و نداشته هام و همه آرزوهای خوبم می افتادم. اون وقت بود که محمد با صدای قشنگش شروع می کرد به خوندن:

دلم گرفت ای هم نفس
پرم شکست تو این قفس
تو این غبار . تو این سکوت
چه بی صدا . نفس نفس
از این نامهربونی ها
دارم از غصه می میرم
رفیق روز تنهایی .
یه روز دستاتو می گیرم
تو این شب گریه...

همین لحظه بود که انگار یک سوزن بزرگ به بغض گلوم فشار دادن تا این بغض بترکه و قطرات اشک از کنار چشمم بیرون بیاند و آروم بچکند روی ملحفه سفید تخت. "خدایا یعنی می شه یه روز دستاش رو بگیرم توی دستم؟"   فضای سنگینی داخل اتاق حاکم بود و اکثر بچه ها هق هق گریه می کردند و بعضی ها هم تلاش می کردند که کسی اشکشون رو نبینه...
توی همین حال و هوا بودیم که محمد برای شکسته شدن فضای سنگین بچه ها شروع می کرد به خوندن این آواز شاد و ریتمیک:

نرگس گل خماره اون دو تا چشم مستت
عطر نفسهاي تو نرخ گل و شكسته
مثل چراغ جادو نرگس او از همه سو راه فرار و بسته
 مثل سحر نگاهت كي به شبم مي تابه
 چشم تو وقتي بسته است بخت منم تو خوابه
 سخت تو را نديدن بعد تو تنهايي من قصه ی هر كتابه
يه باغ گيلاس چشم تو گيرا ناز و فريباست مثل طلا كه پاكه
 صبح سلامت شور قيامت اين قد و قامت چه منتش به خاكه
من بي تو يك عصر دلتنگم پاييزم پاييزي بي رنگم
زيباتر از خواب و رويايي كه يك شب در خوابم مي آيي
گلها مي خندند وقتي مي خندي دست و پاي غم با شادي مي بندي
بر دنيا مي خندي
با من مي گويد چشم بيمارت
 مي دونم دور نيست روز ديدارت
چشم من هر شب مونده بيدارت
من مي سوزم تا روز ديدارت    
“عطر مريم و باغ نسترن مي رسم به تو مي رسي به من”

اینجا بود که بازم امید توی دلم زنده می شد و مطمئن می شدم که بالاخره به هم می رسیم.
حالا بعد از گذشت مدتها بالاخره دیشب طلسم شکست و شنبه ساعت 5 می بینمش تا همه چیز رو بگم... 

صدای آواز “عطر مريم و باغ نسترن مي رسم به تو مي رسي به من” کل خونه را پر کرده...

یاد گروهان ۱۴ آسایشگاه ۲ ردیف ۶۰ تا ۸۰ بخیر... دلم براتون تنگ شده بچه ها

در حیرتم از مردمی که خود در اسارت زندگی می کنند و بر حسینی می گریند که آزاده زیست. حسین بیشتر از آب تشنه لبیک بود اما افسوس که به جای افکارش زخمهای تنش را نشانمان دادند و بزرگترین درد او را بی آبی معرفی کردند...

پس نوشت: هرچی فکر کردم که برای محرم مطلبی بنویسم هیچ مطلبی را بهتر و زیبا تر از کلام دکتر شریعتی پیدا نکردم. البته اول سخنرانی شهید مطهری در خصوص محرم و فلسطین را در وبلاگ قرار دادم اما با کمک دوست خوبم مجتبی بختیاری این سخن دکتر شریعتی را جایگزین کردم

خدا هم بعضی وقتها عجب شوخی های رکیکی با آدم میکنه... بعد از اینکه کلی حال به ما داد یه جایی گوشم را گرفت که فکر نمی کردم... احتمالا می خواست به یادم بیاره که آره من هستم... الکی به خودت نناز...

باشه خدا جون...قبول... می دونم که تو همیشه هستی...درسته که بعضی وقتها فراموشت می کنم اما این رو بذار پای نفهمی من... حالا که اون بالا نشستی دمت گرم یه نیم نگاه دیگه بنداز اینجای کار ما هم حل بشه... قول می دم که آدم خوبی بشم...اوستا کلی کار باهات دارم...هوای ما رو داشته باش... خدایی خیلی می خوامت با مرام... چاکرتم اوس کریم....